A vontade salvífica e predestinante de Deus e a questão do cristocentrismo: um estudo sobre a doutrina de João Duns Escoto e seus ecos na teologia contemporânea

Portada
Gregorian Biblical BookShop, 2007 - 496 páginas
O cristocentrismo ocupa um lugar de destaque cenario teologico atual. A presente tese analisa os funtamentos da Via Scoti pressupostos hermeneutico e principios teologicos. A presente dissertacao analisa a doutrina cristologica de Duns Escoto servindo-se dos textos da Edicao Critica Vaticana; apresenta o desonvolvimento criativo do theologumenon escotista na teologia franciscana da secunda metade do secolo XX.
 

Comentarios de la gente - Escribir un comentario

No encontramos ningún comentario en los lugares habituales.

Páginas seleccionadas

Contenido

agradecimentos
7
Summum Opus Dei O primado de Cristo
67
In commendando Christum malo excedere laudando
119
Sed contra hoc arguit aliusphilosophus noster scilicet
175
Teocentrismo e cristocentrismo considerações criticas
217
Non vilifico naturam O problema do sobrenatural
235
A Pessoa humana como ultima solitudo
261
Christi anima nunquam habuit existentiam realem
283
Deus vult hábere alios condiligentes Estudo crítico
343
Nihil est tenendum tamquam de substantiaJidei
365
Atualidade do Theologumenon escotista
421
Siglas e abreviaturas
443
ÍNDICE REMISSIVO
481
ÍNDICE GERAL
487
Derechos de autor

Términos y frases comunes

Pasajes populares

Página 246 - Ad quaestionem igitur respondeo, primo distinguendo quomodo aliquid dicatur supernaturale. Potentia enim receptiva comparatur ad actum quem recipit, vel ad agentem a quo recipit. Primo modo ipsa est potentia naturalis, vel violenta, vel neutra. Naturalis dicitur, si naturaliter inclinetur; violenta, si sit contra naturalem inclinationem passio; neutra, si neque inclinetur naturaliter ad istam formam quam recipit, neque ad oppositam.
Página 109 - ... est re et essentia a mundo distinctus, in se et ex se beatissimus, et super omnia, quae praeter ipsum sunt et concipi possunt, ineffabiliter excelsus. Hic solus verus Deus bonitate sua et omnipotenti virtute non ad augendam suam beatitudinem, nec ad acquirendam, sed ad manifestandam perfectionem suam per bona, quae creaturis impertitur...
Página 124 - Universaliter autem ordinate volens prius videtur velle hoc quod est fini propinquius, et ita sicnt vult prius gloriam alicui quam gratiam, ita etiam inter praedestinatos, quibus vult gloriam, ordinate prius videtur velle gloriam illi, quem vult esse proximum fini et ita huic animae Christi vult gloriam prius quam alicui alteri velit gloriam, quam praevldeat opposita istorutn habituum, scilicet gratiae et gloriae, scilicet pcccatum et datimatLonein. Ergo a primo prius vult animae Christi gloriam,...
Página 114 - SED CONTRA est quod dicitur Cant., Introduxit me rex in cellam vinariam; ordinavit in me caritatem.2 RESPONSIO: Dicendum quod, sicut Philosophus dicit, in Meta.,3 prius e posterius dicitur secundum relationem ad aliquod principium. Ordo autem includit in se aliquem modum prioris et posterioris. Unde oportet quod ubicumque est aliquod principium, sit etiam aliquis ordo.
Página 241 - AD SECUNDUM dicendum quod gratia, secundum quod gratis datur, excludit rationem debiti. Potest autem intelligi duplex debitum. Unum quidem ex merito proveniens, quod refertur ad personam, cujus est agere meritoria opera; secundum illud ad Rom. 4: „Ei qui operatur, merces imputatur secundum debitum, non secundum gratiam.
Página 375 - Este plano de revelação se concretiza através de acontecimentos e palavras intimamente conexos entre si, de forma que as obras realizadas por Deus na História da Salvação manifestam e corroboram os ensinamentos e as realidades significadas pelas palavras.
Página 353 - Meritum Christi fuit finitum, quia a principio finito essentialiter dependens, etiam accipiendo ipsum cum omnibus respectibus, sive cum respectu ad suppositum Vei bi, sive cum respectu ad linem, quia omnes respectus isti erant finiti.
Página 129 - PRIMO, Deus diligit se. SECUNDO, diligit se aliis, et iste est amor castus. TERTIO, vult se diligi ab alio, qui potest eum summe diligere, loquendo de amore alicujus extrinseci. Et QUARTO praevidit unionem illius naturae quae débet eum summe diligere etsi nullus cecidisset1.
Página 156 - Quia enim voluntas nostra non est causa bonitatis rerum, sed ab ea movetur sicut ab obiecto, amor noster, quo bonum alicui volumus, non est causa bonitatis ipsius: sed e converso bonitas eius, vel vera vel aestimata, provocat amorem, quo ei volumus et bonum conservari quod habet, et addi quod non habet: et ad hoc operamur. Sed amor Dei est infundens et creans bonitatem in rebus.
Página 241 - Ad secundum dicendum, quod gratia, secundum quod gratis datur, excludit rationem debiti. Potest autem intelligi duplex debitum : unum quidem ex merito proveniens, quod refertur ad personam cuius est agere meritoria opera...

Información bibliográfica